Ik Ben Er Nog Steeds
door Veronique Efomi

wat heb je nu nog te zeggen
nu je mij verlaten hebt

mens
luister
naar het vuur dat danst in tongen
de duisternis uit
en sterren maakt
ik ben dichterbij dan je denkt
je zocht me buiten
maar ik ben de warmte die je kent
de kalmte die je bent van binnenuit

licht
ga
naar de ogen die vragen
naar de ogen die sluiten
naar vingers van stratenmakers
zodat onze meisjes
onze meisjes veilig weer naar huis worden gedragen
laat moeders de horizon tekenen
en vaders de zon optillen
en zonen hun hart vaker van de schaamte winnen
zodat een raam geen schietschijf meer is
maar een fijn vooruitzicht biedt

lucht
stijg
hoger dan we reiken kunnen
wijder dan we kijken kunnen
laat de wolken brood regenen
zodat we meer krijgen
dan we houden kunnen
laat de explosies zwijgen
zodat vogels weer op takken veren kunnen
en mensen samen huizen rijgen

liefde
vecht
voor ruimte
voor hen die verscholen liggen
en echtheid maskers doet openbarsten
en breng de eerste gezichten over muren
zodat ze lachen zonder lasten
verander tegenstanders in buren
en laat de laatste omhelzing
ons blijven vasthouden

aarde
schiet
wortels in de kamers waar we niet uitkomen
laat afdrukken van hen die toen vielen
voor eeuwig in onze groet wonen
laat niets meer worden afgepakt
maar teruggegeven worden
laat riet
laat land
stemmen uit het puin halen
en een danklied huizen binnen vliegen
zodat elk kind oorverdovend
kleuren kan zien

wat heb je nu nog te zeggen
nu je mij hebt mogen spreken

heb je mij herkend
toen ik oud was en slecht ter been
ben je mij vergeten
toen ik gevlucht was
en levenloos op water dreef
heb je naast me gezeten
toen ik op een bankje lag
en je mij een euro gaf
heb je mij herkend
voor niemand heb ik zoveel geleden
mens ik ben er nog steeds
veel liefs
vrede